menu
Laden Evenementen

Expositie Urbex fotografie van Sasja Michalski en Yoerie Custers

8 april- 08:00 - 6 oktober- 17:00
| Gratis

“Tijdreizen” met fotografen Sasja Michalski en Yoerie Custers

 

Van maandag 8 april tot en met zondag 6 oktober 2019 hangt Hotel Bergse Bossen vol met bijzondere foto’s van Urbexfotografen Sasja Michalski en Yoerie Custers.

Intrigerende foto’s van desolate, vervallen kastelen, ziekenhuizen, gevangenissen, kerken, fabrieken en huizen, van België tot Tsjernobyl. Ooit werd in deze gebouwen gewoond of gewerkt. Klonk er muziek, werd er gelachen en gehuild. Nu hangt daar een verlaten, mystieke sfeer en wint de natuur steeds meer terrein. De foto’s van Sasja en Yoerie “zuigen” je bijna naar binnen en maken je nieuwsgierig naar die andere tijden.  Ze laten je een stukje wereld zien dat anders verborgen zou zijn gebleven.

Fotografen Sasja Michalski en Yoerie Custers kenden elkaar vóór de tentoonstelling niet, maar hun gezamenlijke passie voor Urbex resulteert nu in een prachtige en intrigerende gezamenlijke foto-tentoonstelling in de gangen, Lounge en het Grand Café van Hotel Bergse Bossen.

Wat is Urbex?
Urban exploring, afgekort urbex of UE, is het bezoeken en fotograferen en documenteren van infrastructuur gemaakt door de mens, meestal verlaten gebouwen of niet openbaar toegankelijke locaties. De term urban exploring is Engels en betekent letterlijk verkennen van het urbane (=stedelijke) maar het kan zich net zo goed op het platteland afspelen.

Het betreden van verlaten gebouwen behoort tot de meest voorkomende vorm van urban exploring. Meestal gaat het daarbij om verlaten oude fabriekspanden, maar vaak ook voormalige ziekenhuizen, scholen, kantoorgebouwen of gestichten. Ook kastelen en kerken zijn zeer geliefd.

“Leave nothing but Footprints, Take nothing but Photos”
Hoewel er geen verenigingen met statuten en regels voor urban explorers bestaan, houden de meesten zich aan de gedragslijn: “Leave nothing but Footprints, Take nothing but Photos” oftewel laat niks anders achter dan voetstappen, en neem niets anders mee dan de foto’s die je hebt gemaakt. Behandel de locaties met respect door niets kapot te maken of mee te nemen.

De fotografen


Yoerie Custers (26 jaar | Groesbeek)

“Door mijn studie voor Interieur Designer ben ik jaren geleden in aanraking gekomen met fotografie.  Al snel voelde ik dat ik hier meer mee wilde doen en kocht mijn eerste Nikon camera.  Ik ben begonnen met het fotograferen van landschappen. Na een tijdje wekte oude gebouwen mijn interesse.  Het betreden van verboden terrein en de geschiedenis van de gebouwen, alles waar ik als kleine jongen al in geïnteresseerd was.  Daar waar ik toen de schoonheid van het verval nog niet kon waarderen, leg ik het nu door middel van fotografie vast.  Een verlaten boerderij waar meubilair nog aanwezig is, of een gesloten fabriek waar de tijd stil heeft gestaan maar de omgeving gewoon door gaat.  Afbrokkelende plafonds of de klimop dat door iedere kier naar binnen groeit.  Het vastleggen van deze vergeten plekken, soms net een sprookje!”

“Prachtige architectuur, theaters, kerken. Maar soms krijg ik er wel echt een triest gevoel van. Met name in particuliere huizen. Daar zijn herinneringen, trouwfoto’s. Alles is blijven liggen.” Isoleercellen, embryo’s op sterk water, dode duiven. Wat hij ook aantreft, Custers verplaatst niets. “Ik speel alleen met licht, dus ik doe wel eens een gordijn of een deur open”, aldus Custers. De afgelopen drie jaar trok hij door Europa om plaatsen te fotograferen waar de tijd heeft stilgestaan. Dit resulteerde in het boek ‘Secrets of Neglected Places’.

Voor meer informatie over Yoerie en/of het aanschaffen van een boek kun je hier terecht.

 

Sasja Michalski (39 jaar | Ter Apel)

“In het verleden heb ik een aantal jaren kunstgeschiedenis gestudeerd.  Ik heb echter nooit iets met deze kunstzinnigheid gedaan. Totdat ik jaren geleden met een vriendin meeging naar een fotoshoot en zèlf werd gevraagd als model.  Na een aantal jaren modellenwerk, waarin het niet altijd lukte om al mijn ideeën uit te werken, ben ik toen zelf gaan fotograferen.”

“Op internet had ik al vaker oude verlaten en vervallen gebouwen gezien en mijn fantasie sloeg dan op hol! “Wat was het verhaal achter de plaat, wat was er met de mensen gebeurd?”  Al snel ontdekte ik dat deze voorliefde voor oude vervallen gebouwen ‘urban exploring’ heette. Dat de urbex wereld een hele aparte en gesloten community is, ontdekte ik toen ik online vragen stelde over het bewerken van foto’s… niemand antwoordde!” “Het vinden van locaties had ik al snel in de vingers en het was een echt adrenaline kick toen ik ons eerste urbextripje plande; een lang weekend Duitsland en België. Die ontzettende adrenaline kick, de spanning en de schoonheid van het verval maakten dat ik verslaafd raakte.”

“Urbex is voor mij “tijdreizen”. Je bevindt  je ineens tientallen jaren terug in de tijd, in het leven van iemands anders. Soms lijkt het alsof die persoon even  boodschappen doen is en zo de kamer weer binnen kan stappen.  Uit respect en eerbied begin je dan vaak te fluisteren en de dingetjes die je aanraakt, leg je ook voorzichtig weer terug. Soms kom je in een oude fabriek en word je overrompeld door het ruige, stoere en roestige interieur. Iedere locatie heeft een eigen verhaal en een eigen emotie en dat is wat ik zo mooi vind aan urban exploring! De foto’s die ik maak zijn een verslag van mijn “tijdreizen” en ik hoop op deze manier de verbeelding van de kijker de laten spreken.”

Meer informatie over Sasja Michalski vind je hier. Haar Urbex foto-website vind je hier.